Test

Het verschil tussen netwerken en verbinden


Untitled document

Ben je al netwerkmoe?
Signaal voor een nieuwe stap.

Untitled document

Laatst las ik op een internetforum een gedachtenwisseling tussen twee ondernemers, die zich afvroegen of het aflopen van al die netwerkbijeenkomsten wel zo zinvol was. Steeds weer die ontmoetingen met allemaal mensen die een graantje hopen mee te pikken van het veronderstelde succes van anderen, steeds weer verhalen uitwisselen waarin iedereen zichzelf oppoetst tot een onwaarschijnlijke glans… en dan doodmoe thuiskomen.

Eerlijk gezegd deed het me goed dat er twee mensen waren die openlijk durfden te vertellen welke armoede ze beleefden in de veel bewierookte netwerkcultus. De vraag stellen was eigenlijk ook hem beantwoorden. Het antwoord dat lag besloten in deze vraag, was dat deze mensen kennelijk behoefte hadden aan zingeving en dat ze die misten in het netwerken.

Met in ons achterhoofd de behoeftenpiramide van Abraham Maslow kunnen we deze onvrede wel verklaren. Maslow (1908-1970) was klinisch psycholoog en stelde dat de mens eerst fundamentele, op fysieke overleving gerichte behoeften moet hebben vervuld, voordat hij toekomt aan de behoeften die van belang zijn voor zijn geluksgevoel.

Bij de eerste categorie horen zaken als voedsel, kleding, onderdak, warmte, bescherming, bestaanszekerheid. De CAO van het leven, zou je kunnen zeggen. Maar met een goede CAO heb je nog geen leuk en bevredigend werk.

Hier komen de behoeften uit de tweede categorie om de hoek kijken. Zij hebben te maken met persoonlijke groei, verbinding met anderen, de maatschappij, het grote geheel, met zingeving en van betekenis zijn voor anderen.

Zo beschouwd betekent de netwerkmoeheid dat we misschien wel toe zijn aan een volgende stap. Dat behoeften die te maken hebben met werkelijke verbinding steeds belangrijker gaan worden. We zien dat terug op allerlei vlakken. Zo kopen we steeds vaker producten van fabrikanten die hun leveranciers een eerlijke prijs betalen of op een andere manier iets terugdoen voor de maatschappij. De nieuwe manier waarop de voorhoede in het bedrijfsleven omgaat met zijn medewerkers, op deze plaats al een paar maal besproken, is ook een voorbeeld. Centraal daarin staat het ontplooien van de gehele mens. Ontwikkeling, inzet van zoveel mogelijk talenten, zorg voor elkaar, kortom: zingeving en verbinding.

Is dat niet een vorm van altruïsme en staat dat niet haaks op de eisen die een efficiënt opererende organisatie stelt? Of er nu winst gemaakt moet worden of op non-profitbasis wordt gewerkt met gemeenschapsgeld, de belangen van de organisatie horen toch voorop te staan?

Het is maar hoe je het bekijkt. Misschien hebben we wel de grens bereikt van wat mogelijk is in een organisatie waarin werkelijke verbinding ontbreekt. Het woord organisatie is niet voor niets verwant aan 'organisme'. Een organisme waarin cellen de verbinding kwijtraken met het geheel, wordt ziek en zal tenslotte uiteenvallen; ont-binden. Voor een organisatie is het niet anders. De cyclus van een organisatieleven is vaak langer dan die van organisch leven. Het zichtbaar worden van tekorten, van gebrek aan verbinding bijvoorbeeld, kan langer duren maar zal zeker zo dramatisch zijn.

De conclusie is dat de behoeften van een organisatie niet strijdig zijn met die van de medewerkers, sterker nog: voor het overleven en gezond blijven van de organisatie is het noodzakelijk aandacht te besteden aan de behoeften van de individuen die deel uitmaken van die organisatie.

Maar hoe doe je dat? Onze cultuur is niet ingericht op het herkennen en benoemen van behoeften. Misschien lijkt het alsof dat wel gebeurt, zeker als je kijkt naar alle reclame en het tomeloze koopgedrag dat we met zijn allen hebben ontwikkeld.

Het is echter maar zeer de vraag of we daarmee de wezenlijke behoeften waarover Maslow het heeft in het vizier hebben. Toch is het essentieel die wel te vinden, juist omdat ze de sleutel vormen naar de verbinding met onszelf (zelfkennis) en die met anderen.

Het vraagt reflectie en enige oefening om te leren hoe we die verbinding optimaal tot stand brengen, maar als we dat doen, zijn er veel vruchten te plukken. Die variëren van het voorkomen en oplossen van conflicten tot het verbeteren van efficiëntie door goede communicatie, lagere verzuimcijfers en gelukkiger mensen.

Openhartig Communiceren is een model dat volledig is gericht op het tot stand brengen van verbinding. Zodat we, om met schrijver Thomas d'Ansembourg te spreken, verlost worden van de "georganiseerde onverschilligheid" die beleefdheid eigenlijk is. In plaats daarvan zullen we kunnen praten over wat er werkelijk leeft in onszelf en in de ander, zodat er samenwerking kan ontstaan die voor iedereen zinvol en bevredigend is.

Dat noemen we dan geen netwerken meer, maar verbinden.