Ik zit in het onderwijs

"Mijn spelen is leren, mijn leren is spelen", zo predikte Hiëronymus van Alphen in de achttiende eeuw de opvoedkundige Verlichting. Dat was ruim voordat het onderwijs werd geplaagd door elkaar snel opvolgende hervormingen, leerkrachten met burnouts, schooluitval, gewapende leerlingen, ouders die opvoedtaken delegeren aan scholen, "zwarte" en "witte" scholen, gerommel met de financiering...

Welke rol je ook speelt in het onderwijs, misschien vraag je je wel eens af hoe lang je dit nog volhoudt. Hoe je weer de voldoening zou kunnen ervaren die het onderwijs tot zo'n mooi werkterrein maakt. Hoe je elke dag zou kunnen afsluiten in de wetenschap dat je een zinnige bijdrage hebt geleverd aan het leven van studenten of leerlingen.

Natuurlijk heb je lang niet op alle hierboven geschetste problemen grip. Maar wat denk je van het herwinnen van je plezier en motivatie onder de bestaande omstandigheden? Van het versterken van de eenheid in je team, zodat je weer merkt dat je gedragen wordt? Van het aanboren van onvermoede rijkdommen bij je studenten of leerlingen, zodat zijzelf en jij aangenaam verrast zullen zijn?

Dit zijn dingen die in je bereik liggen. De tijd van Van Alphen is voorbij en of hij ooit terugkomt, moeten we maar afwachten. De kwaliteiten waarop hij doelde, vormen echter een heel eigentijdse uitdaging: het centraal stellen van het leren (in de breedste zin van het woord). En dat lukt nog steeds het best als het met plezier gebeurt; zowel bij student als docent.

Leiderschap in Beweging wakkert graag het vuur van jouw inspiratie aan met prikkelende vragen, ideeën en onverwachte wendingen. Kom je eens graven in onze schatkist?